امام ( ع ) فرمود : آدم بر عليه موسى احتجاج نمود يعنى در ارائه حجّت بر او غالب شد و اين مسأله از فروع مسأله قضا و قدر است و به علم قديم الهى باز مىگردد كه ميدانى بسيار وسيع براى اختلاف ميان علماى اسلام است و بواسطهء آن افراد زياد و گروههاى بيشمارى گمراه شده و به واسطه اين دو مسألهء قضا و قدر راهى دوزخ گشته‌اند و از امام صادق ( ع ) نقل شده است كه وقتى آدم از بهشت خارج شد جبرئيل بر او نازل شد و گفت : اى آدم آيا خدا تو را به دست قدرت خود نيافريد و از روح خود در تو ندميد و ملائكه را به سجده تو مأمور نكرد و حوّا را به تزويج تو در نياورد و تو را در بهشت ساكن نكرد و آن را بر تو مباح ننمود و تو را با كلام خود از خوردن آن درخت منع نفرمود ؟ امّا تو از آن خوردى و خدا را نافرمانى كردى ، پس آدم ( ع ) گفت : ابليس براى من به خدا سوگند خورد كه خير خواه من است و من هرگز گمان نمىكردم كه يكى از مخلوقات خدا ، به خدا سوگند دروغ ياد كند . و كتاب معانى الاخبار و عيون الاخبار با اسناد به ابا صلت هروى مىگويد : من به امام رضا ( ع ) گفتم : اى پسر رسول خدا مرا از درختى كه آدم از آن خورد با خبر كن كه چه درختى بود ؟ چون مردم در بارهء آن اختلاف دارند برخى آن را گندم و برخى انگور مىدانند و برخى ديگر آن را درخت حسد مىشمارند ، فرمود : همه اين اقوال حقّ است ، گفتم : پس معناى اين وجوه چيست كه على رغم اختلاف همه به حقّند ؟ فرمود : اى ابا صلت درختان بهشتى مانند درختان دنيا نيستند كه فقط يك نوع ميوه دارند ، چه بسا درختى هم گندم و هم انگور بدهد و همانا آدم ( ع ) بدليل آنكه خداوند او را اكرام نمود و ملائكه را مأمور به سجده او كرد و او را وارد بهشت نمود : با خود گفت : آيا خدا بشرى برتر از من خلق كرده است ؟ و خداى عزّ و جل آنچه را در نفس او مىگذشت مىدانست ، پس او را ندا داد : اى آدم سر خود را بلند كن و به ساق عرش من نگاه كن ، پس آدم سر برداشت و به ساق عرش نظر كرد ، آن وقت مشاهده نمود كه بر ساق عرش به خطى نورانى نوشته شده ( هيچ خدايى جز خداى يگانه نيست و محمّد فرستاده خداست و على بن ابى طالب امير المؤمنين ( ع ) است و همسر او فاطمه سيدهء زنان همه عالم است و حسن و حسين سيّد جوانان اهل بهشت هستند ) پس آدم گفت : پروردگارا ايشان چه كسانى هستند ؟ خداوند عزّ و جلّ فرمود : آنها از ذريّه تو هستند و بهتر از تو و همه مخلوقات من مىباشند و اگر به